หัวจัย มีไว้เพื่อรอคอยที่จะรัก
ยอมรับ บางครั้งก้อแอบเหงา
ที่เห็นใครๆเขาได้ผ่านเป็นคู่ๆ
ยอมรับ บางครั้งก้ออิจฉาน่าดู
ที่ได้รับรู้ เรื่องหวานๆของใคร
แต่ฉันก้อจะไม่รีบร้อน
จะไม่คว้าใครเอาไว้ก่อนก้อได้
รัก...ควรเริ่มจากการเรียนรู้ใจ
ไม่ใช่รักตามใคร รักง่ายๆ ไม่ใช้เวลา
ฉันจึงจะรอคอย...คนที่ใช่
คนที่จะทำให้หัวจัย เต้นไหวอย่างมีค่า
คนที่จะเดินเคียงข้าง ทั้งวันที่ยิ้มและวันที่มีน้ำตา
และเป็นคนที่ฉันภูมิใจที่จะบอกใครๆว่า .. “………”

ความรัก เป็นเรื่องน่าแปลก ที่ยิ่งเราพยายามที่จะมีรักมากเท่าไหร่ เราก้อจะยิ่งเจอแต่รักลมๆ คือคบกันได้ไม่นาน ก็มีวี่แววว่าลมจะพัดผ่านไปซะแล้ว รู้ไหมค่ะว่าเป็นเพราะอะรัย ทำไมเมื่อเรารีบรัก ก้อจะต้องรีบเลิกกันด้วย นั่นก้อเป็นเพราะว่าทุกครั้งที่เรารีบ เรามักจะไม่ใส่ใจรายละเอียด เรามักจะคว้าเอาใครก้อได้มาเป็นแฟน โดยไม่ดูว่านิสัยไปกันได้หรือเปล่า
“การที่มีเวลาศึกษาใจคอกันน้อย ก็เหมือนกับการที่เราต้องสอบ แล้วมีเวลาอ่านหนังสือนิดเดียวนั่นแหละค่ะ” เราจึงอยากบอกกับเพื่อนๆที่หัวจัยยังไม่ได้เต้นเป็นชื่อใครว่า...แม้บางครั้งเราจะเหงา ที่เรายังเป็นคนไม่มีแฟน แต่ไม่ต้องรีบร้อนนะ
เชื่อเถอะว่า...”คนที่ใช่” มีสำหรับทุกคนอยู่แล้ว
เพียงแต่สำหรับบางคน “คนที่ใช่” ก้อเดินทางมาถึงเร็ว
แต่บางคน “คนที่ใช่” ก้อเดินทางมาถึงช้า
แต่เวลาที่เราเขียนคำว่า รัก เราก้อต้องเริ่มเขียนที่ตัวร.(รอ)ก่อนไม่ใช่หรือ
ฉะนั้น รอคอยคนรักที่ใช่ เพื่อที่ได้เจอกันแล้ว จะได้รักกันไปนานๆ
ย่อมดีกว่าไม่รอคอย แล้วปล่อยจัยรักใครแบบมั่วๆ จากนั้นไม่นานก้อต้องเลิกกัน